Για τον ΕΝΦΙΑ: «Βρισκόμαστε στις επάλξεις. Όχι τουφεκιές στον αέρα και τζάμπα μαγκιές»
Πρέπει να είναι σαφές, προς κάθε κατεύθυνση, ότι εμείς βρισκόμαστε, εδώ, στις επάλξεις, προκειμένου να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να καταστρατηγεί οποιοδήποτε νόμο ψήφισε ή ψηφίζει η Βουλή των Ελλήνων.
Ιδιαιτέρως, δε, πρέπει να είναι σαφές, προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν ανεχόμαστε τα εξωφρενικά αυτά λάθη να γίνονται αφορμή κακόβουλης κριτικής. Ακόμη και αυτοί οι οποίοι κριτικάρουν γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια νομοθετική εργασία, η οποία γίνεται κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, και σαφώς δεν υπάρχει απολύτως καμία ανάγκη να έχουμε τέτοιου είδους αποτελέσματα από την εφαρμογή και τις πράξεις υπηρεσιακών παραγόντων.
Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις και πραγματικά, επέρχονται σοβαρότατες διορθώσεις σε όλες τις ζώνες, που βρίσκονται εκτός αντικειμενικών αξιών.
Όπου δεν υπάρχει σύστημα αντικειμενικών αξιών, οι τιμές των ακινήτων, που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό του φόρου, είναι πραγματικά εξωφρενικές και κατά συνέπεια είναι εξωφρενικός ο φόρος που έχει βεβαιωθεί.
Αυτό, λοιπόν, δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό το οποίο ήλθε ως εκκαθαριστικό του ΕΝΦΙΑ τον Αύγουστο.
Δεύτερον, από την αρχή είχαμε πει, και πριν προκύψουν τα λάθη αυτά, ότι πρέπει ο πολίτης να έχει την δυνατότητα να διορθώνει ηλεκτρονικά το Ε9 του.
Δεν είχε γίνει δεκτό στην αρχή από το Υπουργείο Οικονομικών. Κατόπιν εορτής έγινε κι αυτό δεκτό.
Τρίτον, ζητήσαμε να μη γίνει δεκτή η αρχική πρόταση του Υπουργείου Οικονομικών, που έλεγε να καταβληθεί η πρώτη δόση και να διορθωθούν τα υπόλοιπα στην πορεία.
Και πραγματικά, η πρώτη δόση θα καταστεί ληξιπρόθεσμή στις 30 Σεπτεμβρίου και το νέο εκκαθαριστικό θα βγει από τις 15 Σεπτεμβρίου και μετά.
Με δική μας, επίσης, πρόταση ρυθμίζεται κατά τρόπο καθοριστικό το ζήτημα των απαλλαγών και των εκπτώσεων. Πρόκειται για απαλλαγές και εκπτώσεις οι οποίες χρειάζονταν γραφειοκρατική διαδικασία και οι οποίες τώρα, με τις προτάσεις οι οποίες έρχονται, θα γίνονται με πολύ πιο άμεση διαδικασία.
Αρκούν αυτά; Ακούει ο πολίτης και λέει: «μα, αρκούν αυτά;». Προφανώς και δεν αρκούν. Δεν είμαστε σε μια κανονική περίοδο που μπορούσε η χώρα να δανείζεται, προκειμένου να καλύπτει τις ανάγκες της.
Δεν βρισκόμαστε σήμερα σε μια Ελλάδα που έχει τη δυνατότητα να δανειστεί 25 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο και, επομένως, να έχει πολύ πιο ελαφριά φορολογία και να είναι διαφορετικά τα πράγματα.
Είμαστε στη στιγμή που πρέπει να εφαρμόσουμε μια πολιτική, η οποία θα περιορίσει τις ανάγκες σε δανεισμό και ταυτόχρονα θα δημιουργήσει πρωτογενή πλεονάσματα, δηλαδή, για πρώτη φορά η χώρα να μπορεί να καλύψει μόνη της τις ανάγκες της σε μισθούς, σε συντάξεις, σε λειτουργικές δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, για την ασφάλεια, χωρίς να χρειάζεται δανεισμός.
Αυτή η ανάγκη, λοιπόν, μας βάζει σε μια δύσκολη θέση, σε σχέση με τη δημοσιονομική μας πολιτική.
Όμως, όσο περνάει ο καιρός και με το δεδομένο ότι έχουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα στη δημοσιονομική πολιτική, αυτό το οποίο είναι αναγκαιότητα είναι να μπουν προτεραιότητες και ιεραρχήσεις.
Η ιεράρχηση δεν μπορεί να είναι η μείωση του ανώτατου συντελεστή. Δεν μπορεί να μειωθεί ο συντελεστής ο οποίος αφορά τις επιχειρήσεις.
Προφανώς, η ιεράρχηση πρέπει να είναι ότι δεν είναι ανεκτό ο ελεύθερος επαγγελματίας για πάντα –δηλαδή, και για το 2015- να πληρώνει από το πρώτο ευρώ φόρο.
Η ιεράρχηση προφανώς πρέπει να είναι ότι ο φόρος για το πετρέλαιο θέρμανσης πρέπει να μειωθεί στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Η ιεράρχηση πρέπει να είναι η φοροελάφρυνση, η οποία να αφορά στους έμμεσους φόρους, δηλαδή, το ΦΠΑ.
Αυτά είναι ιεραρχήσεις. Και είναι εφικτές ιεραρχήσεις.
Και, βεβαίως, ως προς τον ΕΝΦΙΑ, το πρώτο ακίνητο και το μικρό ακίνητο να έχει περιορισμένη φορολόγηση.
Με έναν τρόπο, λοιπόν, δίκαιο και αναλογικό και με πολύ απλά βήματα να υπάρξουν οι ανάλογες διορθώσεις που θα δώσουν ανάσα στο μικρομεσαίο Έλληνα και τη ρευστότητα που έχει ανάγκη η αγορά.
Απαιτείται, λοιπόν, μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων.
Πρόταση για την οργάνωση της αγροτικής γης
Όπως γνωρίζετε, το βασικότερο ζήτημα, το οποίο αφορά στον πρωτογενή μας τομέα, είναι ο μικρός κλήρος.
Το πιο σημαντικό, η πιο μεγάλη διαρθρωτική αλλαγή - μεταρρύθμιση που μπορεί να έρθει θα ήταν ουσιαστικά ένα άλλο σχέδιο οργάνωσης της αγροτικής γης μας, στο πρότυπο και στη μεθοδολογία που υπάρχει για την οργάνωση ενός σχεδίου πόλης, ώστε να πάμε σε έναν αναδασμό με έναν τρόπο συγκροτημένο, μεθοδολογικά άρτιο και αποτελεσματικό.
Τέσσερα απλά βήματα για την Ελλάδα της δημιουργίας
Σήμερα, ένας νέος άνθρωπος δεν μπορεί να αξιοποιήσει το ταλέντο του στην Ελλάδα και να ξεφύγει από το φάσμα της ανεργίας ή της αδράνειας διότι έχει ποινικοποιηθεί νομικά, κοινωνικά και πολιτικά η έννοια της αποτυχίας.
Μια ανοικτή κοινωνία, μια χώρα η οποία σέβεται τη νέα γενιά και πιστεύει στους ανθρώπους της, πρώτα από όλα ως προτεραιότητα βάζει την αξιοποίηση του ταλέντου του καθενός, γιατί ο κάθε νέος ή νέα, ο κάθε άνθρωπος σε αυτή τη χώρα έχει ένα ταλέντο.
Αν, λοιπόν, δοθεί η δυνατότητα να αξιοποιηθεί το ταλέντο, αν αποποινικοποιηθεί η ενδεχόμενη αποτυχία του και ενθαρρυνθεί η νεανική επιχειρηματικότητα και καινοτομία, τότε ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος της ανεργίας των νέων, θα έχει επιλυθεί ως ένα βαθμό.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Χωρίς επιδοτήσεις.
Τέσσερα πράγματα χρειάζονται: Μηδενικό γραφειοκρατικό ή φορολογικό κόστος για την ίδρυση της εταιρείας, τρία χρόνια αφορολόγητο, τρία χρόνια απαλλαγή από ΤΕΒΕ ή οποιαδήποτε άλλη ασφάλιση, τρία χρόνια απαλλαγή από ανταποδοτικά τέλη.
Με αυτόν τον τρόπο, όποιος θέλει να επιχειρήσει, δεν θα αναλαμβάνει το τεράστιο ρίσκο αποτυχίας, με κίνδυνο να καταστρέψει τη ζωή του ένας νέος άνθρωπος.
Με αυτόν τον απλό τρόπο, η χώρα αποδεικνύει ότι θέλει το ταλέντο του καθενός και της καθεμιάς και ότι δίνει τη δυνατότητα να το αναπτύξει.
Ένα τέτοιο σχέδιο μιας Ελλάδας της δημιουργίας, θα μπορούσε να περπατήσει και, κυρίως, να έχει σύμμαχο τη νέα γενιά.
Υδατοκαλλιέργειες: Ένας ισχυρός τομέας που χρειάζεται την ενίσχυσή μας
Οι υδατοκαλλιέργειες είναι ένας τομέας ο οποίος, από τη δεκαετία του ’80 και μετά, έχει να επιδείξει τεράστια αποτελέσματα, με ανθρώπους οι οποίοι έχουν δημιουργήσει, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς.
Με αυτό το νομοσχέδιο ερχόμαστε να βοηθήσουμε, να κωδικοποιήσουμε τις διατάξεις, να απλουστεύουμε τις διαδικασίες. Αυτή η νομοθετική εργασία αφορά τον πιο επιτυχημένο νέο – αφού, αυτός δημιουργήθηκε, ουσιαστικά, τα τελευταία τριάντα χρόνια - κλάδο παραγωγής της ελληνικής οικονομίας, με ισχυρό ανταγωνισμό στη Μεσόγειο και, κυρίως, με πρωταγωνιστικό ρόλο σε επίπεδο διεθνές.
Έρχεται το σημερινό νομοσχέδιο να ενισχύσει τον ισχυρό αυτό κλάδο, όχι ανεξέλεγκτα και αντιγράφοντας μοντέλα γειτονικών χωρών που δεν σέβονται καθόλου το περιβάλλον ή τις τοπικές κοινωνίες, αλλά δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια βιώσιμη ανάπτυξή του, με στόχους την παραγωγή περισσότερων προϊόντων, την αύξηση των εξαγωγών και τη διατήρηση και την αύξηση των θέσεων εργασίας.
Και όλα αυτά, με ταυτόχρονη προστασία του τοπικού περιβάλλοντος. Με τους σχετικούς περιορισμούς, χωρίς να καταστρατηγούνται οι αρχές προστασίας του περιβάλλοντος με υπέρμετρα πολλές μονάδες στον ίδιο γεωγραφικό χώρο.
Η γραφειοκρατία δεν βοηθάει στην προστασία του περιβάλλοντος. Αντιθέτως, η γραφειοκρατία, πολλές φορές, καταστρατηγεί και ουσιαστικά αντιβαίνει στην αρχή της προστασίας του περιβάλλοντος.
Ανάγκη αναδιάρθρωσης του συσσωρευμένου χρέους των επιχειρήσεων
Το νούμερο ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου κλάδου είναι το μεγάλο, το τεράστιο συσσωρευμένο τραπεζικό χρέος των επιχειρήσεων.
Εάν δεν λάβουμε, εδώ και τώρα, αποφάσεις σοβαρές, καθαρές, έντιμες και διαφανείς προς κάθε κατεύθυνση, για να αναδιαρθρωθεί αυτό το χρέος και να μπορέσει να καταστεί βιώσιμος αυτός ο κλάδος, ό,τι άλλο κι αν φτιάξουμε ενδεχομένως να ανταποκρίνεται σε μία άλλη πραγματικότητα.
Και απαιτείται ταυτόχρονα - αυτό που έχουμε ζητήσει, πολλές φορές, ως ΠΑΣΟΚ – αύξηση των δόσεων για χρέη και οφειλές των φυσικών και νομικών προσώπων προς το δημόσιο. Με αυτόν τον τρόπο, το συσσωρευμένο χρέος στην εποχή της κρίσης θα πάει σε βάθος ετών και επομένως, οι επιχειρήσεις αυτές θα έχουν την αντίστοιχη ρευστότητα, προκειμένου να διατηρήσουν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο και τις θέσεις εργασίας.
Η σημασία του ακατάσχετου της μισθοδοσίας στον λογαριασμό του εργοδότη
Σημαντικό παραμένει, και το έχω τονίσει επανειλλημένως, το ακατάσχετο της μισθοδοσίας των εργαζομένων στο λογαριασμό του εργοδότη ή της εταιρείας εργοδότριας. Δηλαδή, δεν αρκεί αυτό που έχουμε κατοχυρώσει, το ακατάσχετο του λογαριασμού του εργαζομένου, αλλά πρέπει και το ποσό μισθοδοσίας, το οποίο υπάρχει στον τραπεζικό λογαριασμό του εργοδότη να μην μπορεί να κατασχεθεί από τράπεζα ή από δημόσιο ή ασφαλιστικό ταμείο και να πληρώνεται ο εργαζόμενος και να καταβάλλεται κάθε μήνα η ασφαλιστική του εισφορά, ως αποτέλεσμα της εργασίας του.
Με αυτόν τον τρόπο και ασφάλεια στους εργαζομένους θα παρέχουμε και ρευστότητα στην αγορά, που τόσο έχουμε ανάγκη.
