γράφει η Ρημική Μαρία
Νοσηλεύτρια Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Χίου
του Κέντρου Παιδιού και Εφήβου
Ένας από τους ‘μύθους’ που ακολουθούν την ψυχική υγεία είναι ότι η απόφαση να απευθυνθείς σε ειδικό ψυχικής υγείας είναι ένδειξη αδυναμίας. Αρκετοί
θεωρούν την Ψυχοθεραπεία ως εύκολη λύση. Πιστεύουν ότι όσοι ζητούν τη βοήθεια ειδικού το κάνουν από αδυναμία να αναζητήσουν μόνοι τους τις λύσεις στα προβλήματα που τους απασχολούν. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι. Το να αποφασίσει να ξεκινήσει κανείς Ψυχοθεραπεία θέλει μεγαλύτερη δύναμη από το να κρύψει «κάτω από το χαλί» το εκάστοτε ζήτημα. Οι άνθρωποι που χτυπάνε την πόρτα του ψυχολόγου είναι άτομα που προβληματίζονται και ενδιαφέρονται να ψάξουν βαθύτερα τον εαυτό τους και να βρουν ουσιαστικότερες λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Η Ψυχοθεραπεία διαφέρει από τη βοήθεια ή τις συμβουλές που μπορούμε να πάρουμε από τους ανθρώπους που σχετιζόμαστε. Παρέχεται από έναν εκπαιδευμένο ειδικό και οι μέθοδοι καθοδηγούνται και στηρίζονται σε ανεπτυγμένες θεωρίες για την προέλευση των προσωπικών μας προβλημάτων. Σκοπός της είναι να επιφέρει δραστικές αλλαγές σε δυσλειτουργικούς τρόπους σκέψης, αντιδράσεις και συμπεριφορές. Είναι δηλαδή μια σημαντική μορφή θεραπείας για πολλά είδη ψυχολογικών προβλημάτων όπως το άγχος, η κατάθλιψη, οι φοβίες κ.α.
Αναφέρεται
σε μορφές θεραπείας οι οποίες στοχεύουν στην επίλυση προβλημάτων ψυχολογικής
ή ψυχοσωματικής υφής καθώς και την απόκτηση γνώσης των ψυχικών μηχανισμών ενός ατόμου με μόνο εργαλείο τη σκέψη και το λόγο.
Υπάρχουν πάνω από 170 τύποι Ψυχοθεραπείας, οι βασικότεροι εκ των οποίων είναι η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία, η Συμπεριφορική - Γνωσιακή θεραπεία και η Συστημική.
Η Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία ασχολείται με την αυτογνωσία, την αντιμετώπιση ενοχλητικών συμπτωμάτων που μπορεί να οφείλονται σε τραύματα του παρελθόντος καθώς και με την βελτίωση των διαπροσωπικών σχέσεων και της εικόνας εαυτού . Η Συμπεριφορική- Γνωσιακή ψυχοθεραπεία ασχολείται με την αντιμετώπιση ψυχικών συμπτωμάτων χρησιμοποιώντας ειδικές τεχνικές όπως η συστηματική αποευαισθητοποίηση, η μίμηση προτύπου, η θεραπεία αποστροφής
και η ατομική εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες. Τέλος η Συστημική θεραπεία ασχολείται με την αντιμετώπιση ανθρώπινων προβλημάτων και δυσλειτουργιών προβάλλοντας τα στο ευρύτερο οικογενειακό σύνολο (σύστημα) μέσα στο οποίο εκδηλώνονται.
Στη
σύγχρονη
εποχή
που χαρακτηρίζεται από τον ιλιγγιώδη ρυθμό της καθημερινότητας, τις αυξημένες απαιτήσεις και την αποξένωση των ανθρώπων, η ανάγκη για ψυχοθεραπεία
διαδόθηκε από τα ιδιωτικά ιατρεία στα νοσοκομεία, στα κέντρα ψυχικής υγείας και στις υπόλοιπες υπηρεσίες, διαποτίζοντας με τις θεωρίες της την θεραπευτική αντιμετώπιση των ψυχικών προβλημάτων. Με αυτό τον τρόπο σταμάτησε πλέον να αποτελεί προνόμιο μίας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων, δίνοντας
την
ευκαιρία σε περισσότερα άτομα να λάβουν ειδική βοήθεια για τα προβλήματά τους. Τι θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι είναι η ψυχοθεραπεία;
«...είναι η δυνατότητα του ανθρώπου να βοηθήσει στη
δική του ανάπτυξη. Είναι η δυνατότητα να πλάσουμε τον εαυτό μας...»
