ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΣΕ ΑΠΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ 2013

Η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής της Π.Ε. Χίου  ανακοινώνει ότι αρχίζει η διαδικασία για την υποβολή αιτήσεων  της δωρεάν διανομής τροφίμων σε απόρους της χώρας για το Πρόγραμμα του 2013, σύμφωνα με την 22830 ΚΥΑ (ΦΕΚ 660 Β΄20-4-11), από τα κοινοτικά αποθέματα της παρέμβασης στους απόρους Ε.Ε..

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους με τα πλήρη δικαιολογητικά στους  παρακάτω φορείς υλοποίησης του Νομού μας  από τις 1 Μαρτίου έως τις 20 Απριλίου του 2013.:

·         Ιερά Μητρόπολης Χίου Ψαρών και Οινουσσών- Αμάντου 1, Χίος

·         Κεντρικός Σύνδεσμος Πολυτέκνων Χίου-Λάδης 1, Χίος

·         Σύλλογος Τριτέκνων Χίου «Η Παναγιά η Νεαμονίτισσα» Κουντουριώτου16, Χίος

·         Παγχιακός σύλλογος ΑΜΕΑ Δημοκρατίας 8, Χίος

·         Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων ΑΜΕΑ Απλωταριάς 68

·         Σύλλογος Καρκινοπαθών Χίου « Ελπιζώ»Μπεν Ζαχαρίου 1 - Φρούριο

·         Σύλλογος Διαβητικών Χίου, Πλατεία Φατούρου- Θυμιανά

·         Δήμος Χίου Τμήμα Κοινωνικής Πρόνοιας Χίου

Τα απαραίτητα δικαιολογητικά είναι: 

1. Αίτηση – υπεύθυνη δήλωση του δικαιούχου. Στις περιπτώσεις έγγαμων ζευγαριών που αποτελούν άπορα μέλη του ίδιου φορέα υλοποίησης υποβάλλεται μία κοινή αίτηση συνοδευόμενη από τα απαραίτητα δικαιολογητικά, η οποία υπογράφεται και από τα δύο μέλη. ( Υπάρχει στο κάθε φορέα)
2. Αντίγραφο εκκαθαριστικού σημειώματος Φόρου Εισοδήματος του  2012.
3. Φωτοτυπία της αστυνομικής ταυτότητας,( σε περίπτωση συζύγων και οι δυο ταυτότητες τους).
4. Πρόσφατο πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης στην περίπτωση οικογενειών (Μόνο για άπορες /πολύτεκνες /τρίτεκνες και μονογονεϊκές).  

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν  να υποβάλλουν αιτηση μόνο σε ένα φορέα από τους παραπάνω για τι σε διαφορετική περίπτωση θα απορρίπτεται η αίτηση τους.

Για περισσότερες πληροφορίες να απευθύνεστε η Δ/νση Αγροτικής Οικονομίας & Κτηνιατρικής ΠΕ Χίου  στη υπεύθυνη του προγράμματος  Ι. Καλαϊτζίδου στο τηλ 22710-44268.

                                          

                                               Ο Δ/ΝΤΗΣ ΑΓΡ. ΟΙΚΟΝ. & ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗΣ

                                                        ΜΑΡΙΟΣ ΓΚΟΛΕΜΗΣ

NEA ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΧΙΟ

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ (1982-2012):ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΡΥΠΑΝΣΗΣ ΚΙ ΑΝΤΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟΥ

Για μια ακόμη φορά, η εκπαίδευση βρίσκεται σε «ζώνη θυέλλης». Οι εκπαιδευτικοί, για μια ακόμη φορά βρίσκονται, αντιμέτωποι με μια καθεστωτική συστηματική, ενορχηστρωμένη δυσφήμιση, καταγγελία, απαξίωση και «διωγμό». Φαίνεται πως οι εκπαιδευτικοί, κάθε φορά που επιχειρείται  συντηρητική ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης, και εκφράζουν τις αντιθέσεις  τους, πληρώνουν το τίμημα της αντίθεσής τους με την καταγγελία και τη δυσφήμιση ότι είναι εναντίον της αλλαγής και της προόδου και ότι υπερασπίζονται τη συντήρηση και τη στασιμότητα ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος.  Δηλαδή, ένας  ανέξοδος ευφημισμός της «αλλαγής» συγκροτεί τη βάση της δυσφήμισής τους. Τη «φωτιά», αυτές τις μέρες, για μια ακόμη φορά, τη βάζει το λεγόμενο «νέο» σχέδιο ΠΔ για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

Το νεότερο είναι συντηρητικότερο

Δεν πρόκειται, προφανώς, για νέο αλλά για μια  συντηρητικότερη παραλλαγή παλαιοτέρων σχεδίων. Η κοινωνικοπολιτική συγκυρία είναι που το κάνει νέο, με τη σύνδεση της αξιολόγησης με τη βαθμολογική εξέλιξη και τη μισθολογική καθήλωση  Μέσα στη θύελλα και τον ανεμοστρόβιλο της κοινωνικής κατακραυγής και διαμαρτυρίας για τις πολύ δυσμενείς συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί και στην εκπαίδευση, με τις πολιτικές επιτήρησης των μνημονίων (δραστικές περικοπές, δαπανών για την εκπαίδευση, συγχωνεύσεις, απολύσεις, ελλείψεις εκπαιδευτικού προσωπικού, διάλυση των εργασιακών σχέσεων,  μισθολογική και υπηρεσιακή καθήλωση, άρση της μονιμότητας, εντατικοποίηση των πειθαρχικών ελέγχων, συμπίεση μισθών, εντατικοποίηση, περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αυταρχισμός ,κ.α. ) οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί, σε μια ασύμμετρη διαπραγματευτική σχέση με τους εκπαιδευτικούς, συνεπικουρούμενοι από «σώματα ειδικών εντεταλμένων», προωθούν σχέδια εκπαιδευτικής αξιολόγησης εν γένει και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού, ιδιαίτερα, ως τη συνταγή «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Η γοητεία της αξιολόγησης βρίσκει  φανατικούς υποστηρικτές τους διαχειριστές της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στην εκπαίδευση.

Το πολυεργαλείο της αξιολόγησης

Αν οι απολύσεις είναι  η εντολή της «Τρόικας» και οι επιταγές του μνημονίου, η αξιολόγηση  αποτελεί τη μεθοδολογική συνταγή της δίκαιης επιλογής ώστε να αποφασίσουμε για «ποιους χτυπάει η καμπάνα».  Αν όρος των μνημονίων είναι η εξοικονόμηση πόρων, η ποσόστωση στις προαγωγές των εκπαιδευτικών και η μισθολογική τους καθήλωση, το κλειδί είναι η αξιολόγησή τους. Αν στην εκπαίδευση είναι απαραίτητη η ανατροφοδότηση των εκπαιδευτικών και η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού τους έργου, τότε η αξιολόγηση κάνει θαύματα. Αν η εκπαίδευση παρουσιάζει σοβαρή κρίση που εκδηλώνεται με τους υψηλούς δείκτες σχολικής αποτυχίας, υποεπίδοσης, λεξιπενίας, διαρροής, παραβατικότητας, κ.α. η αξιολόγηση είναι «η μοναδική λύση για τη βελτίωση των σχολείων»! Αν οι εκπαιδευτικοί δε λογοδοτούν σε κανέναν, η αξιολόγηση ενδείκνυται γιατί λειτουργεί και ως υποχρέωση και ως τιμωρία.

Οι διαβουλεύσεις διαρκείας

Είναι φανερό πως αξιολόγηση και αποπλάνηση «πάνε χέρι-χέρι». Τριάντα χρόνια έντονων διαβουλεύσεων και ακατάσχετης προτασεολογίας  έχουν κάνει μεγάλη ζημιά με την ιδεολογική ρύπανση που έχουν προκαλέσει στην κοινή γνώμη. Μετά την κατάργηση του επιθεωρητή, το 1982, και την καθιέρωση του σχολικού συμβούλου, για  τριάντα χρόνια τώρα, έχουμε μια διελκυστίνδα διαβουλεύσεων, αναβολών και διαπραγματεύσεων, νόμων και αναστολών. Σχεδόν όλοι Υπουργοί Παιδείας, της τελευταίας τριακονταετίας, εξήγγειλαν το δικό τους «διάλογο» για την παιδεία και κατέθεσαν τις προτάσεις τους για το θέμα της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού που έμενε σε εκκρεμότητα. Οι όποιες διαπραγματεύσεις και διάλογοι είχαν ως βασικό προσδιοριστικό στοιχείο την ανασύνταξη του λόγου για την εκπαίδευση. Αυτή προσφερόταν για τη «διαπαιδαγώγηση» της κοινής γνώμης, την ιδεολογική διαχείριση των συγκρούσεων και των αντιθέσεων και την απορρόφηση διάφορων μορφών κοινωνικής αντιπολίτευσης και αντίστασης. Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού ήταν ένα ιδιαιτέρως προσφιλές θέμα για συζήτηση από την πλευρά πολλών ενδιαφερομένων ομάδων: εκπαιδευτικών, μαθητών, γονέων, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, κ.α. Εξακολουθεί να είναι προσφιλές θέμα  στα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αφήνεται να εννοηθεί ότι η εκκρεμότητα της αξιολόγησης ευθύνεται για τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης. Η σχετική συζήτηση έχει εξασφαλισμένη τη διευρυμένη συμμετοχή των ενδιαφερομένων.

Δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του υλικού και των απόψεων που έχουν κατατεθεί κατά καιρούς. Τα  κείμενα  προτάσεων, νόμων και προεδρικών διαταγμάτων που έχουν δοθεί, κατά καιρούς, είναι πάρα πολλά, αν και ο πολιτικοιδεολογικός τους προσανατολισμός, με τις όποιες διαφορές, παραμένει, κατά βάση, κοινός. Μόνο η απλή παράθεσή των ρυθμίσεων που έγιναν αρκεί για να μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι έχουμε να κάνουμε με έναν επιμελημένο «σκουπιδότοπο» ρύπων και ανεφάρμοστων νόμων και διαταγμάτων (νόμος1304/1982 (ΦΕΚ 144/7-12-1982), νόμος 1566/1985 (ΦΕΚ 167/30-9-1985) , Π.Δ. 320/1993 (ΦΕΚ 138 Α΄),νόμος 2525/1997 (ΦΕΚ 188/23-9-1997), Εγκύκλιος Γ2/4791-1998, Π.Δ. 140/1998 (ΦΕΚ 107/20.5.98), Υ.Α. Δ2-1938/26-2-1998, νόμος 2986/2002 (ΦΕΚ 24Α'/13-2-2002),   νόμος 3848/2010 (ΦΕΚ 71 τ. Α΄ 19-5-2010)). Κι αυτό μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι η άσκηση εκπαιδευτικής πολιτικής δεν είναι θέμα  ψήφισης νόμων. Οι νόμοι είναι ανενεργοί όταν εισβάλει το κοινωνικό και το πραγματικό στο θεσμικό.

Η ιδεολογική ρύπανση 

Γενικώς, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η μορφή και το περιεχόμενο όλων των συζητήσεων που έχουν γίνει, η διάρκειά τους, οι αντιφάσεις, οι συγχύσεις, οι ασάφειες, οι ανακολουθίες, οι αβασάνιστες και αυτονόητες παραδοχές, οι ευφημισμοί, οι αφορισμοί και οι εύκολες λύσεις έχουν προκαλέσει ένα είδος πολιτικο-ιδεολογικής ρύπανσης και σύγχυσης. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις εξελίξεις στο σχετικό ζήτημα έχουν εκτεθεί, κατά καιρούς, σε μια δοκιμασία ιδεολογικής ρύπανσης. Σε αυτή την υπόθεση έχουν παίξει σημαντικό ρόλο οι «ρύποι» ιδεολογημάτων για τη γοητεία της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού που έχουν κατατεθεί από εντεταλμένους  «ειδικούς» και αυτόκλητους «παιδαγωγούς».

«Μαύρη» παιδαγωγική

Ιδιαίτερη προσπάθεια καταβάλλεται ώστε η θεωρητική θεμελίωση των νέων μέτρων να γίνεται με συστηματική αναφορά σε συγκεκριμέ­νους παιδαγωγικούς όρους και ψυχολογικές προϋποθέσεις. Έτσι π.χ επανειλημμένα τονίζονται: τα κίνητρα, η επιβράβευση, η διάγνωση, ο διαπιστωτικός, ανατροφοδοτικός και πα­ρωθητικός σκοπός της αξιολόγησης, η ενθάρρυνση, η σωστή αυτοαν­τίληψη, η διάγνωση δυσκολιών κ.τ.ό. Τα Προεδρικά, δηλαδή, Διατάγματα δεν είναι απλώς ρυθμιστικές παρεμβάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά και διεξοδι­κές θεωρητικές αναλύσεις συγκεκριμένης παιδαγωγικής και ψυχολογι­κής θεμελίωσης των μέτρων. Με άλλα λόγια, τα Προεδρικά Διατάγμα­τα πρόβαλλαν τις αλλαγές ως παιδαγωγικές και όχι ως πολιτικές επι­λογές.. Είχαμε, δηλαδή, ένα είδος παιδαγωγίζουσας και ψυχολογί­ζουσας πολιτικής που συγκάλυπτε τις πραγματικές αφετηρίες και προεκτάσεις των μέτρων που εξάγγελλε. Ενδεικτικό είναι ότι ακόμα και σήμερα η κριτική που ασκείται ορισμένες φορές γίνεται με αναφορά στην παιδαγωγική. Διαβάζουμε π.χ. ότι η προτεινόμενη αξιολόγηση είναι «αντιπαιδαγωγική». Θεωρούμε «ρύπους» ιδεολογημάτων τις διάφορες περοεπιστημονικές ή και αντιεπιστημονικές απόψεις που έχουν κατατεθεί στο πλαίσιο της ακατάσχετης προτασεολογίας των τελευταίων ετών, με τις συνταγές των αυτονόητων και αυθαίρετων παραδοχών που δεν εξετάζονται ως προς τις κοινωνικοπολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες και προεκτάσεις που έχουν για την εκπαίδευση.

Τα κείμενα που δόθηκαν, κατά καιρούς, όλα αυτά τα χρόνια, στηρίζονταν ως ένα μεγάλο βαθμό στο δογματισμό των τεχνικών υπεραπλουστεύσεων. Όσο διαβάζει κανείς αυτά τα κείμενα, διαπιστώνει ότι τα πράγματα απλοποιούνται. Χρησιμοποιούνται γενικεύσεις, συγχέονται αιτίες με αποτελέσματα, διατυπώνονται αληθοφανείς διαγνώσεις, ενεργοποιούνται δοκιμασμένες εμπειρίες και προκαταλήψεις και επιστρατεύονται παραδοσιακές πρακτικές. Μια βασική μήτρα από την οποία απορρέουν αυτού του είδους οι εκδοχές είναι ότι η  «αξιολόγηση των μαθητών και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι η κινητήρια δύναμη και το κλειδί για τη μεταρρύθμιση και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης». Πρόκειται για μια άκρως δογματική υπεραπλούστευση μιας άκρως συντηρητικής εκπαιδευτικής ατζέντας που διαπνέεται από τις αρχές μιας «μαύρης παιδαγωγικής».

Με το δέος του μνημονίου και τη συναίνεση

Η  σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επαναφέρει το θέμα με μια  εμφανή αποφασιστικότητα που την αντλεί από τη συγκυρία της συγκυβέρνησης των τριών κομμάτων (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΔΗΜΑΡ) και από τις επιταγές και το δέος του μνημονίου. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν, βέβαια, πως δε χρειάζεται κανένα μνημόνιο ή τρόικα για να βάλουμε τάξη και στην εκπαίδευση»! Φαίνεται ότι η συναίνεση των τριών κομμάτων είναι δεδομένη αυτή τη χρονική στιγμή. Πρόκειται, άλλωστε, για μια συναίνεση που είχε καταγραφεί ως υφέρπουσα διεργασία, τα τριάντα αυτά χρόνια, με τη διαδοχή των μονοκομματικών κυβερνήσεων και τις αλλεπάλληλες απόπειρες που έκαναν για τις σχετικές ρυθμίσεις.

Όλα αυτά τα χρόνια προβαλλόταν  η άποψη ότι υπάρχει συναίνεση για την καθιέρωση συστήματος αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Ενδεικτικό, από αυτή την άποψη, είναι το γεγονός ότι τα  σχέδια Π.Δ. που εκπονήθηκαν επί ΠΑΣΟΚ και αυτά που εκπονήθηκαν  επί Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζουν κοινά στοιχεία. Ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφο­ρές, που είναι δυνατό να επισημανθούν, ο ιδεολογικός προσανατολι­σμός και η βαθύτερη λογική των αλλεπάλληλων Π.Δ.  διαπνέονται από μια απόπειρα ανασυγκρότησης της εκπαιδευτι­κής διαδικασίας με ενίσχυση και εντατικοποίηση της αξιολόγησης, με πρακτικές που συγκροτούν αυτό που θα ονομάζαμε πολιτική «αστυνόμευσης της κρίσης» και επαναφοράς αρχών του «επιθεωρητισμού».

Σ αυτό έχουν συντελέσει επίλεκτοι και αυτόκλητοι «ειδικοί», που με την τήβεννο της πανεπιστημιακής αυθεντίας, έχουν συντάξει πολλά σχέδια προεδρικών διαταγμάτων και πολλούς «διαδοχικούς» τόμους, αναμασώντας και επαναλαμβάνοντας τη «φιλολογία» της αναγκαιότητας της αξιολόγησης, των αντικειμενικών και μετρήσιμων κριτηρίων, της ανατροφοδότησης και της παιδαγωγικής του εγχειρήματος, κ.α.. Τα ράφια του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας (ΚΕΕ) στενάζουν από το βάρος των πολυσέλιδων κειμένων που έχουν γραφεί. Μόνο από το ΚΕΕ έχουν παραχθεί από πολυπληθείς «ομάδες εργασίας» δέκα τόμοι, με κοινοτικά κονδύλια! Βλέπετε είναι και υπόθεση απορροφητικότητας των κονδυλίων σημαντικό ζήτημα! Πολλοί από τους «ειδικούς», παρά τη διαδοχή των δύο κομμάτων στην εξουσία, αξιοποιώντας τα κοινοτικά κονδύλια, έχοντας ως προτεραιότητα  τις προσωπικές τους στρατηγικές, ύφαιναν υπομονετικά, άλλοτε στα επιτελικά γραφεία και άλλοτε στις «αίθουσες αναμονής», τον πολυπόθητο ιστό της συναίνεσης  των δύο κομμάτων. Έτσι, ήταν ευκολότερο να τα βρουν κάποια στιγμή στη συγκυβέρνηση.

Αναμφίβολα,  σ’ όλη αυτή την υπόθεση προβολής της συναίνεσης σημαντι­κό ρόλο έπαιξε η  χρήση και αξιοποίηση των «ανησυ­χιών» και των απόψεων που προέρχονταν από τους γονείς  και γενικώς την «κοινή γνώμη». Κάτι που, κατά πως φαίνεται, απασχολεί τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών και σήμερα.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η περίπτωση, πάντως: παρά τη σιωπηρή συναίνεση των δύο κομμάτων εξουσίας για επαναφορά της αξιολόγησης  του εκπαιδευτικού, για 30 ολόκληρα χρόνια, οι εκπαιδευτικοί στο ελληνικό σχολείο εργάζονταν χωρίς επιθεωρητές και χωρίς σύστημα αξιολόγησης. Οι  όποιες απόπειρες για καθιέρωση νέων διαδικασιών και κριτηρίων αξιολόγησης προσέκρουσαν στις έντονες κινητοποιήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών. Η συνεχιζόμενη εκκρεμότητα  πιστώνεται στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Οι εκπαιδευτικοί απέρριπταν, όλα αυτά τα χρόνια,  προσωποπαγείς, αυταρχικές και γραφειοκρατικές εκδοχές αξιολόγησης και ιεραρχικής επιτήρησης «από τα έξω» και «από τα πάνω». Η επιλογή τους αυτή επιστημονικά και πολιτικά θεμελιώνονταν για το λόγο ότι αρνούνταν να υπονομεύουν το ίδιο τους το έργο και προστάτευαν τα όρια της σχετικής αυτονομίας κατά την άσκηση του έργου τους. Οι εκπαιδευτικοί έχουν τριάντα χρόνων εμπειρία αντίστασης και πάλης σε ένα πεδίο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τη δημόσια  εκπαίδευση και την ίδια τους την εργασία: Η αξιολόγηση εμπίπτει στην «κοινωνική αρένα» των ιδεολογικών συγκρούσεων, όπου διακυβεύονται κυρίαρχα συμφέροντα στην υπόθεση της αναπαραγωγικής λειτουργίας του σχολείου όσο και στους συσχετισμούς ισχύος και  εξουσίας.

Όπως υποστήριξα σχετικά πρόσφατα, σε συναδέλφους της Κύπρου, που εργάζονται ακόμα σε καθεστώς «επιθεωρητισμού», χρειαζόμαστε ένα νέο όραμα  με σαφή και ισχυρή κουλτούρα απόδρασης από το τυχαίο, το αυτονόητο, το δεδομένο και από τις παραδόσεις των επαγγελματικών συνταγών και των εκπαιδευτικών πρακτικών. Σε εποχές μνημονίου, χρειαζόμαστε κοινωνικές ζυμώσεις στις οποίες μειώνεται ο χώρος της αντίδρασης και τη θέση παίρνει η χειραφετητική «πράξις» που απελευθερώνει από τον εξαναγκασμό και την αυταπάτη του πρακτικού, της συνήθειας και του αποτελεσματικού, από το δογματισμό, την εξάρτηση, την ψευδαίσθηση, τη διαστρέβλωση, την ψευδή συνείδηση και το δέος που παραλύει και παροπλίζει. Σε μια τέτοια υπόθεση η αξιολόγηση της ιεραρχικής  επιτήρησης και των μετρήσιμων κριτηρίων, έστω και ως άσκηση επί χάρτου, δεν έχει καμιά θέση. Αναζητούμε μορφές συναδελφικής συλλογικής αλληλεγγύης και συμβουλευτικής υποστήριξης, από τα μέσα και από τα κάτω, που να εμπνέει τον εκπαιδευτικό, με υπεύθυνο και ενημερωμένο τρόπο, να αναλαμβάνει τον έλεγχο της εργασίας του, τη μετακίνηση από τον επαγγελματισμό στη ριζοασπαστική επαγγελματική πρακτική που μεταμορφώνει τη σχέση του με την εργασία που προσφέρει στο σχολείο και έξω από αυτό.

Εμπίπτει στην αρμοδιότητα των εκπαιδευτικών να «παίρνουν τη σκέψη και την κρίση στα χέρια τους», να αναπτύσσουν πρωτοβουλίες, να  ελέγχουν τις επαγγελματικές τους  πρακτικές και να επανεξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους μεσολαβούν στην αναπαραγωγική λειτουργία του σχολείου. Η κοινωνική τους προέλευση  το υποδηλώνει. Το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών μας διδάσκει ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν σημαντική και πραγματική εξουσία, παρά την ασύμμετρη διαπραγματευτική τους σχέση με τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς..Στην περίπτωση της αξιολόγησης δεν μπορεί να είναι απλοί κι αμήχανοι αποδέκτες  σχεδίων και προτάσεων στις οποίες  εκφράζουν την αντίδραση τους. Οι εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι που έχουν τη δύναμη και την εξουσία να αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία της δράσης και να προστατεύουν την εκπαίδευση από το δίδυμο αξιολόγησης-αγοράς που απειλεί και να υπερασπίζονται ένα σχολείο ουσιαστικής παιδείας για όλους. Ο τριακονταετής ανταρτοπόλεμος στον οποίο έχουν εμπλακεί, μέχρι σήμερα, με τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, είναι μια παρακαταθήκη για το «νέο μέτωπο» που καλούνται να συγκροτήσουν, για νέες συλλογικότητες και νέες αντιστάσεις, μέσα στη δίνη του μνημονίου, της ανεργίας, των απολύσεων, των περικοπών και της φτώχειας . Τριάντα χρόνια χωρίς επιθεωρητές και γραφειοκράτες ελεγκτές και αξιολογητές είναι, έτσι κι αλλιώς, μια μεγάλη νίκη του σχολείου. Είναι αυτή που μας δείχνει το δρόμο…

Η νέα «ρουκέτα»

Αυτά  σκεφτόμουνα και έγραφα, όταν αιφνιδιαστικά ήρθε η νέα επείγουσα «ρουκέτα» του Υπουργείου Παιδείας: “Συνιστάται ανεξάρτητη διοικητική αρχή με την επωνυμία «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»(Α.ΔΙ.Π.Π.Δ.Ε.). Όπως διαβάζουμε, η Αρχή αυτή, ανάμεσα στα άλλα, «Εποπτεύει τις διαδικασίες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης…με σκοπό τη διασφάλιση της εγκυρότητας, της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας της αξιολόγησης…Μετααξιολογεί τα συστήματα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών και εντοπίζει αδυναμίες και τρόπους αντιμετώπισής τους… Αποφαίνεται επί των ενστάσεων των περιφερειακών διευθυντών εκπαίδευσης…». Είναι αλήθεια πως έχω αιφνιδιαστεί από το «Εργαστήριο» διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης που έχουν στήσει, τόσο που προς στιγμή σκέφτηκα να πετάξω το κείμενό μου «στα σκουπίδια» του υπολογιστή. Τι τρικομματική επίθεση είναι κι αυτή! Πόσους δύσκολους συλλογικούς και  μαζικούς αγώνες έχουμε να κάνουμε, σε δύσκολους καιρούς!

* Γιώργος Μαυρογιώργος

ΔΙΚΕΣ-ΕΞΠΡΕΣ ΓΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΑΙΡΕΤΟΥΣ, ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ

Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες… διαφθαρμένους υπουργούς και αιρετούς της Αυτοδιοίκησης στέλνει η κυβέρνηση και ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, με τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή, στο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά, σύμφωνα με την οποία θα παραπέμπονται σε δίκες – εξπρές, εντός τριμήνου, όσοι φέρονται να εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς που υπερβαίνουν το ποσό των 500.000 ευρώ.

Η κατάθεση της συγκεκριμένης τροπολογίας γίνεται σε μια στιγμή που, σύμφωνα με πληροφορίες, επίκεινται εισαγγελικές διώξεις σε κορυφαίους πρώην υπουργούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και πολλούς δημάρχους και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης που φέρονται να εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς.

 aftodioikisi.gr

ΔΗΜΟΣΙΟ : ΣΕ ΑΡΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΣΤΗΡΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ !

Τον κίνδυνο να… ξεμείνει το Δημόσιο από υπαλλήλους και μάλιστα ευσυνείδητους επισημαίνουν με ερώτησή τους προς τους υπουργούς Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Δικαιοσύνης πέντε βουλευτέςτου ΣΥΡΙΖΑ: οιΑλέξης Μητρόπουλος, Σοφία Σακοράφα, Δημήτρης Στρατούλης, Δημήτρης Κοδέλας και Βασίλης Χατζηλάμπρου. Με αφορμή, δε, περιστατικό αθρόας διάθεσης υπαλλήλων σε αργία στην πολεοδομία του Δήμου Ναυπλιέων λόγω μήνυσης πολίτη για έκδοση οικονομικής άδειας, που έχει ως αποτέλεσμα να υπολειτουργεί η συγκεκριμένη υπηρεσία, επισημαίνουν τον κίνδυνο εκπαιδευτικοί να κινδυνεύουν να βγουν σε αργία  ακόμη και γιατί  βαθμολόγησαν αυστηρά τους μαθητές τους ή γιατί δέχθηκαν μήνυση από ανταγωνιστικά τουριστικά γραφεία για διοργάνωση εκδρομής!

«Με το επιβαλλόμενο καθεστώς προάγεται τελικά η ανομία, αφού υπάλληλοι μπορούν εύκολα να βρεθούν σεκαθεστώς εκβιασμού από ανταγωνιστικά μεγάλα ή μικρά συμφέροντα. Σε τέτοια περίπτωση, θα έχουν να επιλέξουν, είτε να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και να τεθούν σε αυτοδίκαιη αργία, λόγω της ενδεχόμενης δικαστικής δίωξης τους από τους έχοντες συμφέρον ή να παραμείνουν στην εργασία τους, υποκύπτοντας στις πιέσεις και παρανομώντας», σημειώνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. 

Όπως αναφέρουν στην ερώτησή τους οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στο νομό Αργολίδας, για υπόθεση που αφορά στην έκδοση τυπικής οικοδομικής άδειας, έχουν μηνυθεί από πολίτη μέχρι στιγμής όλοι όσοι είχαν ασχοληθεί με αυτή, όπως υπάλληλοι δημοσίων υπηρεσιών, μέλη συμβουλίων και επιτροπών που σχετίζονται με τη λειτουργία των υπηρεσιών, πραγματογνώμονες που έχουν οριστεί από το δικαστήριο, υπάλληλοι – ελεγκτές δημόσιας διοίκησης, αιρετοί κ.λπ.

Συνολικά μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί κατηγορούμενοι 7 υπάλληλοι, οι οποίοι υπηρετούν σε 4 δημόσιους φορείς, εκ των οποίων οι 4 στην ίδια υπηρεσία (σ.σ.: την πολεοδομία Ναυπλίου). Με την έκβαση που έχει πάρει ήδη η υπόθεση, σύντομα αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι.

Αρκεί η παραπομπή για την αργία

Σύμφωνα με το μνημόνιο 3, αρκεί η παραπομπή των υπαλλήλων για πειθαρχικό έλεγχο, για μια από τις έντεκα προβλεπόμενες παραβάσεις (άρθρο 103 και 107 του Υπαλληλικού Κώδικα (ν. 3528/2007) και τις αντίστοιχες προβλεπόμενες παραβάσεις του άρθρου 107 του Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων (ν. 3584/2007) για να υπάρξει ως συνέπεια η θέση του σε αυτοδίκαιη αργία.

Με μόνη δηλαδή την κοινοποίηση του παραπεμπτηρίου εγγράφου στον υπάλληλο αρχίζει και η αργία του. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται η εξέταση της υπόθεσης από το αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο. Τα ίδια ισχύουν και στην περίπτωση που ο υπάλληλος διωχθεί ποινικά. Στην τελευταία αυτή περίπτωση η παράλληλη παραπομπή του υπαλλήλου στο αρμόδιο πειθαρχικό συμβούλιο θα έχει, με την κοινοποίηση του παραπεμπτηρίου εγγράφου την αυτοδίκαιη θέση του υπαλλήλου σε αργία. Μάλιστα ο νόμος 4093/2012 δεν προβαίνει σε κάποια διάκριση, ως προς το χρονικό εύρος εφαρμογής του και έτσι εφαρμόζεται και για τις εκκρεμείς υποθέσεις. Πλην του θέματος της αναδρομικής εφαρμογής του, ζήτημα ανακύπτει και από το τυχαίο γεγονός της ταχύτητας εξέτασης ενός πειθαρχικού αδικήματος. Έτσι πειθαρχικά αδικήματα του 2008 ή του 2009 που εξετάστηκαν από τα πειθαρχικά συμβούλια πριν τη θέση σε ισχύ του νόμου 4093/2012, έχουν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση από αυτά που εξετάζονται μετά τη θέση του σε ισχύ.

Απειλές για μηνύσεις από ανταγωνιστικά τουριστικά γραφεία

«Η εφαρμογή του νόμου θα έχει σε ορισμένες περιπτώσεις ως συνέπεια το «κλείσιμο» υπηρεσιών με τη θέση σε αργία του συνόλου ή της πλειοψηφίας των υπαλλήλων. Το παραπάνω περιστατικό αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα από τα πολλά που ανακύπτουν το τελευταίο διάστημα με απειλές μηνύσεων για απίθανους λόγους απέναντι σε δημοσίους υπάλληλους και λειτουργούς. Ο παραλογισμός φτάνει στο σημείο μέχρι και εκπαιδευτικοί να απειλούνται με μηνύσεις, με πιθανή συνέπεια εφόσον κινηθεί πειθαρχική ή ποινική διαδικασία τη θέση τους σε αργία, για διαφόρους λόγους, είτε από γονείς (π.χ. αυστηρή βαθμολογία) είτε από ιδιωτικά συμφέροντα (π.χ. ανταγωνιστικά τουριστικά γραφεία για διοργάνωση εκδρομής)!», σημειώνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ερωτούν τους υπουργούς:

- Θεωρείτε ότι το παραπάνω πλαίσιο λειτουργίας αποτελεί εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του κράτους όπως διατείνεται ο Πρωθυπουργός ή ότι με αυτό “θα κερδίσουμε ένα κανονικό κράτος” όπως ισχυρίζεται ο κ. Βενιζέλος ή δρα κατεδαφιστικά για τη δημόσια διοίκηση και δημιουργεί ένα σκοτεινό καθεστώς ομηρίας και εκβιασμών για τους δημοσίους υπαλλήλους;

- Θεωρείτε ότι βελτιώνεται η παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα όταν δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι τίθενται “προληπτικά” εκτός εργασίας έως ότου κριθεί πειθαρχικά ή ποινικά η υπόθεσή τους;

-Γνωρίζετε αν στις υπόλοιπες «αναπτυγμένες» χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως σ’ αυτές που με κάθε αφορμή εμφανίζονται τιμητές της χώρας μας (π.χ. Γερμανία) ισχύουν αντίστοιχες διατάξεις για τους δημοτικούς και δημοσίους υπαλλήλους;

Με βάση τα παραπάνω σκοπεύετε στην κατάργηση των διατάξεων του Ν. 4093/2012 για την αυτοδίκαιη αργία;

aftodioikisi.gr

ΔΙΑΣΩΣΗ 4 ΕΠΙΒΑΙΝΟΝΤΩΝ - ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Τα συγχαρητήριά του εξέφρασε ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος Αντιναύαρχος Λ.Σ. Δημήτριος Μπαντιάς, προς τον Πλοίαρχο Παυλόπουλο Παύλο, τους Αξιωματικούς και το πλήρωμα του υπό την πλοιαρχία του Δ/Ξ «AMAZON GUARDIAN» Ν. ΧΙΟΥ 390, για τη διάσωση των τεσσάρων επιβαινόντων του Ι/Φ «VIEW FINDER», το οποίο βρέθηκε σε δυσχερή θέση την 23/02/2013, πλησίον των νήσων Αζόρες, στον Ατλαντικό ωκεανό. Ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, στην επιστολή του τονίζει, ότι η ενέργεια αυτή αποτελεί εξαίρετη πράξη αλληλεγγύης, αποδεικνύει εμπράκτως την προσήλωση των Ελλήνων Ναυτικών στις μακροχρόνιες παραδόσεις της Ελληνικής ναυτοσύνης, τιμά τους Έλληνες ναυτικούς και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

 http://chiosport.blogspot.com

AΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΓΙΒΑΡΙΟΥ ΤΗΣ ΛΑΓΚΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΗΣ

Τις τελευταίες μέρες βρίσκεται στην επικαιρότητα το ζήτημα  με το νερό στο Γιβάρι της Λαγκάδας. Οικονομικά και άλλα συμφέροντα μέσω  της ΔΕΥΑΧ επιχειρούν με το έτσι θέλω, σαν καου-μπόυδες στην άγρια δύση και με το θράσος χιλίων πιθήκων να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα ,ώστε να αντλήσουν νερό από την πηγή πέρα των φυσικών ορίων και των δυνατοτήτων υδροδότησης που έχει, ανοίγοντας  μια σειρά από ζητήματα και προκαλώντας αγανάκτηση και οργή στους κατοίκους.Το θέμα πήρε διαστάσεις, συζητήθηκε στο δημοτικό συμβούλιο, έγιναν λαϊκές συνελεύσεις τοπικά.

Είναι γνωστό ότι η πηγή  βρίσκεται σε  περιοχή  "Natura".Εδώ δε θα σταθούμε στη μελέτη για τη διαχείριση και στην τεχνική πλευρά του θέματος.Έχουμε πικρή πείρα εξάλλου από διάφορες "επιστημονικές" μελέτες, που ούτε πολιτικά ουδέτερες είναι, ούτε αξιόπιστες ήταν και εξυπηρετούσαν προφανείς σκοπιμότητες,είχαν δε οδηγήσει σε τραγικά αποτελέσματα στο παρελθόν (νεροσωλήνες του Ναγού, αποχέτευση κλπ)

Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΕΥΑΧ είναι μια δημοτική επιχείρηση που λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ,ακολουθώντας την πολιτική του Δήμου και της κεντρικής διοίκησης ιδιαίτερα τώρα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, των μνημονίων και της λεηλασίας των λαϊκών νοικοκυριών από τις έξω-έσω τρόικες και το κεφάλαιο. Η ποιότητα όμως, η επάρκεια και ο χαρακτήρας του νερού ως βασικού αγαθού μπορεί να διασφαλιστεί όχι με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια και  λογικές αλλά με το  δημόσιο, λαϊκό- κοινωνικό έλεγχο. Αυτό κατά συνέπεια απαιτεί μια άλλη πολιτική, που μπορεί να ασκήσει μόνο η κοινωνική πλειοψηφία.

Είναι γνωστό ότι στο βαθμό που ιδιωτικοποιείται και εμπορευματοποιείται η διαχείριση του υδάτινου πλούτου, τα περιβαλλοντικά προβλήματα  -και όχι μόνο-οξύνονται στο έπακρο. Η ΔΕΥΑΧ ήρθε λοιπόν στα μέρη μας σαν "άρπαγας" και με τη λογική του "fast truk" να πάρει το νερό απ’ το Γιβάρι, που δεν περισσεύει από τα δυο χωριά. Υπηρετεί κατεστημένα ιδιωτικά-επιχειρηματικά συμφέροντα με άλλοθι  τις ανάγκες του χιώτικου λαού για ύδρευση.   .

Οι κάτοικοι της Λαγκάδας μέσα από τη δημοκρατική διαδικασία της λαϊκής συνέλευσης και με σχεδόν ομόφωνη απόφαση τους την Κυριακή 3/3/2013 αποφάσισαν  να ξηλωθούν εδώ και τώρα τα έργα που έχουν ξεκινήσει. Αφήστε την πηγή του Γιβαριού στην ησυχία της! Οι Λαγκαδούσοι και οι Συκιαδιώτες ξέρουν να υπερασπίζονται τον τόπο τους και τη ζωή τους.Να σας υπενθυμίσουμε τα γεγονότα στο Θόλος.Ας μη συνεχίσουν λοιπόν να προκαλούν κάποιοι. Τί θέλουν,να γίνει το Γιβάρι Σκουριές ;

Νίκος Κούνουπας

Βασίλης Μαυρέλος

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ Α.Σ. ΝΗΡΕΑ ΚΑΡΔΑΜΥΛΩΝ

Το  Α.Σ.   Νηρέας Καρδαμύλων σας προσκαλεί στην εκδήλωση με θέμα:

‘Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ – ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ’

Σάββατο 9 Μαρτίου και ώρα 6 μ.μ.

Στην αίθουσα τελετών του Σχολικού Κέντρου Καρδαμύλων.

Μετά τιμής

Το Δ.Σ.