ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΞΕΝΑΚΗ ΣΤΑ ΚΑΜΠΟΧΩΡΑ

Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου ο υποψήφιος βουλευτής ΝΔ Χίου κ. Γιάννης Ξενάκης επισκέφτηκε τα Καμπόχωρα.

Ο Γιάννης Ξενάκης συζήτησε με τους κατοίκους και μοιράστηκε σκέψεις και προβληματισμούς σχετικά με τα θέματα που αφορούν τους κατοίκους της περιοχής.

Ερώτηση: «Θα καταργηθεί ο ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης;»

του Γιάννη Ζωφού

Απάντηση: «Δεν μπορούμε να καταργήσουμε τον ΦΠΑ»

(από τη διαδικτυακή συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα).

Έτσι απλά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι τα μόνιμα υποζύγια θα συνεχίσουν να πληρώνουν τους φόρους που χρειάζεται το κρατικό ταμείο για να χρηματοδοτεί τις επενδύσεις των καπιταλιστών. Και για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τα συμφέροντα ποιας τάξης καίγεται, σε άλλη ερώτηση για το αν θα αυξηθούν οι συντελεστές φορολογίας των επιχειρήσεων, δήλωσε ωμά: «Δεν έχουμε στόχο να αυξήσουμε τους συντελεστές».

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρόνια πριν έχει κάνει καθαρή τη θέση του στο φορολογικό, καθώς είναι από τα σημεία κλειδιά για κάθε πολιτική δύναμη που επιδιώκει να πάρει το χρίσμα από την αστική τάξη για να κυβερνήσει. Η επιμονή του, μόλις μια βδομάδα πριν τις εκλογές, στη θέση ότι τα λαϊκά στρώματα θα συνεχίσουν να πληρώνουν ακριβά το μάρμαρο, έχει άμεση σχέση με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει για το ποια τάξη θα συνεχίζει, με τους φόρους που πληρώνει, να γεμίζει το κρατικό ταμείο, χωρίς το οποίο πράγματι δεν μπορεί να λειτουργήσει το κράτος των καπιταλιστών.

Η επικαιροποίηση του προγράμματός του, έτσι όπως ανακοινώθηκε στη Θεσσαλονίκη, δείχνει πως όχι μόνο δεν κάνει ρούπι πέρα από όσα ήδη από το 2012 έχει ανακοινώσει, αλλά και ότι εμμένει στην απόφαση να πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα όσα η «επάρατος» τους έχει χρεώσει: Μόλις προχτές - στη διαδικτυακή συνέντευξη - ο Τσίπρας επανάλαβε για τα παλιά φορολογικά χρέη ότι η κυβέρνησή του σκοπεύει να κεφαλαιοποιήσει αυτά τα χρέη. Δηλαδή να κάνει ό,τι και οι τράπεζες, που δίνουν νέο δάνειο για να πληρωθεί το παλιό και βρίσκεται ο πελάτης από ρύθμιση σε ρύθμιση να χρωστά περισσότερα.

Ταυτόχρονα, η επιμονή τους στη φοροαπαλλαγή του κεφαλαίου είναι σταθερή: Λίγους μήνες πριν (στις 8 Οκτώβρη 2014) ο Τσακαλώτος δήλωνε: «Εμείς λέμε ότι στην πρώτη φάση το 26% που είναι ο φόρος στα κέρδη δεν έχουμε πρόθεση να το σηκώσουμε». Και σημείωνε χαρακτηριστικά ο «Ρ»: «Η κυβέρνηση υπόσχεται στους μεγαλοεπιχειρηματίες ότι με την πρώτη ευκαιρία θα τους μειώσει τους συντελεστές φορολόγησης και ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει ότι δε θα τους αυξήσει! Οπότε ας μην αγχώνονται...».

Δύο χρόνια πριν, στις 20 Μάη του 2013, το περιοδικό «Time» κυκλοφορούσε με δηλώσεις Σταθάκη ότι το κόμμα του «δεν έχει κανέναν σκοπό να άρει τις φοροαπαλλαγές των αδιανέμητων κερδών ή να φορολογήσει τα κεφαλαιακά κέρδη των εφοπλιστών».

Παράλληλα είναι καταγραμμένη η διαβεβαίωση του Αλ. Τσίπρα προς τον ΣΕΒ ότι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να επιβαρύνει με φορολογικά μέτρα την παραγωγική δραστηριότητα, δηλαδή θα αντιμετωπίζει με φορολογικό ευνοϊκό για τους επιχειρηματικούς ομίλους τρόπο τα μη διανεμόμενα κέρδη, αυτά δηλαδή που θα επανεπενδύονται. Σ' αυτό ας προστεθεί το γεγονός ότι αποφεύγει να δεσμευτεί με συγκεκριμένα μέτρα για τον τρόπο φορολόγησης του εφοπλιστικού κεφαλαίου αλλά και της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Ποιος θα πληρώσει λοιπόν; Ποιος θα χρηματοδοτήσει τον κρατικό προϋπολογισμό; Συνεπής στη λογική καμιά παροχή σε όσους έχουν εισόδημα πάνω από 800-900 ευρώ, μιλάει για επαναφορά του αφορολόγητου στις 12.000 (πριν την κρίση μίλαγε για 16.000), ενώ η άρνηση κατάργησης των έμμεσων φόρων και του ΦΠΑ σε είδη λαϊκής κατανάλωσης απαντάνε καθαρά σε αυτό το ερώτημα: Οποιος πλήρωνε έως τώρα, οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα. Πρόκειται για προγράμματα αναδιανομής της φτώχειας, θα ελαφρύνει τους περισσότερο φτωχούς επιβαρύνοντας τους λιγότερο. Αλλωστε το λέει καθαρά, δεν μπορούμε να μειώσουμε τους φόρους ή να τους καταργήσουμε γιατί πώς θα λειτουργούν τα νοσοκομεία! (από την διαδικτυακή του συνέντευξη επίσης). Αρκεί το κεφάλαιο να μένει απείραχτο.

Στο εύλογο ερώτημα πώς γίνεται να μην αυξήσει τους φόρους στο κεφάλαιο και παράλληλα να ελαφρυνθούν τα λαϊκά στρώματα, απαντά με το αόριστο περί πάταξης της φοροδιαφυγής. Μια τέτοια δήλωση είναι κενή περιεχομένου: Σε συνθήκες ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου, ανωνυμίας στις μετοχές και διαφόρων απορρήτων (επιχειρηματικών, εμπορικών, τραπεζικών κ.λπ.) τα οποία δεν αμφισβητεί, σε συνθήκες δράσης των εξωχώριων επιχειρήσεων και ύπαρξης φορολογικών παραδείσων, ούτε ο πλούτος μπορεί ουσιαστικά να φορολογηθεί αλλά ούτε και να αντιμετωπιστεί επί της ουσίας η φοροδιαφυγή.

Ο καυγάς του, λοιπόν, με τη ΝΔ για τους φόρους είναι κάλπικος. Κανένας τους δεν κάνει λόγο για τις ήδη απώλειες των εργαζομένων που στη φάση της κρίσης, συνυπολογίζοντας μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις (25% και 30-35% κατά μέσο όρο), δραστική αύξηση της φορολογίας, αυξήσεις σε ασφαλιστικές εισφορές και προώθηση της εμπορευματοποίησης των «κοινωνικών παροχών», ξεπερνούν σε πολλές περιπτώσεις το 50% του προ κρίσης επιπέδου. Μπροστά σ' αυτές τις τεράστιες απώλειες, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «κάνουν την πάπια».

Επίσης, το γεγονός ότι στο πρόγραμμά του προβλέπει εισροή 3 δισ. ευρώ στο κρατικό ταμείο από ληξιπρόθεσμες οφειλές, σηματοδοτεί τη συνέχιση της αφαίμαξης των λαϊκών στρωμάτων. Αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ περιμένει από τα λαϊκά στρώματα (στα οποία αφορούν κατά κύριο λόγο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές) να καταβάλουν, επιπλέον της φορολόγησης για την τρέχουσα χρονιά, 3 δισ. ετησίως ως «δόσεις» για τα ληξιπρόθεσμα χρέη του παρελθόντος. Για να το «γλυκάνει» κάνει λόγο για ρυθμίσεις στις δόσεις που θα είναι «δίκαιες», αλλά θα πληρώνονται.

Οπως κι αν προσπαθήσει να πλασάρει σαν φιλολαϊκή τη φορολογική πολιτική του, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δέσμιος της θέσης του για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς», για ξεζούμισμα των εργατικών-λαϊκών στρωμάτων και φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο. Σε αυτή την πολιτική ζητάνε ανοχή.

Γιάννης Ζωφός

Υποψήφιος με το ΚΚΕ στη Χίο

Μπορεί η παρουσία του ΚΚΕ σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να εγγυηθεί φιλολαϊκό περιεχόμενο;

του Γώργη Αμπαζή

Οχι. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που ζητείται από το ΚΚΕ είναι να δώσει στήριξη ή ανοχή σε μια κυβέρνηση που από χέρι θα συνεχίσει την αντιλαϊκή πολιτική.

Γιατί το λέμε αυτό;

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο με το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης όσο και με τις δηλώσεις στελεχών του, τις ομιλίες και συνεντεύξεις του πρόεδρου του, έχει κάνει πεντακάθαρο, αν δεις πίσω από τα συνθήματα, ότι η πολιτική του δεν πρόκειται να θίξει στο ελάχιστο όλα όσα ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση.

Εχουμε λοιπόν και λέμε:

- Τα μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση δεν θα τα καταργήσει, όπως έλεγε, αλλά θα τα επαναδιαπραγματευτεί τηρώντας τις δεσμεύσεις, με βάση το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, δηλαδή το πλαίσιο των αντιλαϊκών κατευθύνσεων της ΕΕ, των μνημονίων διαρκείας, της μόνιμης επιτήρησης κ.λπ. Οτι θα οδηγηθεί σε μια νέα συμφωνία, σε ένα δηλαδή νέο μνημόνιο αλά ΣΥΡΙΖΑ.

- Το χρέος το αναγνωρίζει και θα διαπραγματευτεί τον τρόπο με τον οποίο ο λαός θα το πληρώσει.

- Τα όσα έχασαν οι εργαζόμενοι στην κρίση δεν θα τα φέρει πίσω, θα δώσει ορισμένα ψίχουλα μόνο σε όσους έχουν οικογενειακό εισόδημα κάτω από 800 ευρώ, δηλαδή όσους βρίσκονται στην ακραία φτώχεια.

- Το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο θα το αφήσει άθικτο την ίδια στιγμή που υπόσχεται στα μονοπώλια και στο κεφάλαιο τα πάντα: φοροαπαλλαγές, ευνοϊκό περιβάλλον για τα κέρδη τους και τις επενδύσεις τους, που ο λαός ξέρει πολύ καλά πως τέτοιο περιβάλλον είναι αντιλαϊκό.

- Την ίδια στιγμή που δηλώνει πως δεν θα καταργήσει το ΦΠΑ και άλλους φόρους που αφορούν τη λαϊκή κατανάλωση, διαβεβαιώνει τους επιχειρηματίες ότι δεν θα ανεβάσει τους συντελεστές φορολόγησής τους.

- Διαβεβαιώσεις και εγγυήσεις ότι δεν πρόκειται να έρθει σε ρήξη με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και ότι θα τηρήσει τις «διεθνείς υποχρεώσεις» της χώρας. Εχει στόχο μάλιστα να παίξει και πιο «ενεργό ρόλο».

- Οτι οι δαπάνες για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς δεν πρέπει να μειωθούν.

- Οτι θα τηρήσει τη δημοσιονομική σταθερότητα και θα παραμείνει πιστός στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, δηλαδή στη λιτότητα όσον αφορά τις λεγόμενες δαπάνες για Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια κ.λπ.

Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν το ΚΚΕ να παρέχει ανοχή, πολύ περισσότερο στήριξη, σε μια τέτοια κυβέρνηση; Τι επιβεβαιώνει αυτή η εξέλιξη στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η εγκατάλειψη κάθε είδους ριζοσπαστικής συνθηματολογίας, ακόμα και πριν γίνει κυβέρνηση; Αυτό που έλεγε πάντα το ΚΚΕ ότι μια κυβέρνηση στο έδαφος του αντιλαϊκού καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, του σάπιου πολιτικού συστήματος, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί στην ίδια αντιλαϊκή κοίτη.

Μια τέτοια στάση από μεριάς του ΚΚΕ θα ήταν προδοσία των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, συνδιαλλαγή με το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, παραίτηση από την υπεράσπιση των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων. Ενα τέτοιο ΚΚΕ που θα έμπαινε στο τσεπάκι τους, θα ήταν ένα ΚΚΕ που δεν θα χρειαζόταν ο λαός. Υπάρχει ευρωπαϊκή και διεθνής πείρα για το που κατάντησαν τα ΚΚ και το εργατικό - λαϊκό κίνημα στις χώρες που τα ΚΚ ακολούθησαν αυτό το δρόμο. Οδηγήθηκαν στην απαξίωση, την ανυποληψία, ενώ η εργατική-λαϊκή απογοήτευση οδηγήθηκε μαζικά σε αντιδραστικούς δρόμους χωρίς αντίπαλο στην πραγματικότητα.

Αντίθετα, ο λαός χρειάζεται την επόμενη ημέρα των εκλογών δυνατό ΚΚΕ, οργανωτή της εργατικής-λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι σε όλα αυτά που θα είναι εδώ και την επόμενη ημέρα των εκλογών, την ΕΕ, το κεφάλαιο, την εργοδοσία, τα μνημόνια διαρκείας, το αντεργατικό-αντιλαϊκό πλαίσιο. Ο λαός την επόμενη ημέρα θα έχει ανάγκη ένα ΚΚΕ μπροστάρη των αγώνων και όχι βαστάζο, άλλοθι μιας αντιλαϊκής πολιτικής. Ετσι μόνο μπορεί να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα για να ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική προοπτική που συμφέρει τους εργαζόμενους, το λαό.

Γιώργης Αμπαζής

Στέλεχος ΚΚΕ

Διαφορά 5% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει ο Ηλίας Νικολακόπουλος

Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με διαφορά πέριξ του 5% έναντι της Νέας Δημοκρατίας προβλέπει ο Ηλίας Νικολακόπουλος, με ανάλυση που κάνει στην εφημερίδα «Τα Νέα».

Ο έμπειρος εκλογολόγος και πολιτικός αναλυτής επεξεργάζεται τα δεδομένα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, και σημειώνει με νόημα τα εξής: «Η αμφίπλευρη αύξηση του δικομματισμού δεν έχει αλλοιώσει ουσιαστικά τον συσχετισμό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας, με τον πρώτο να διατηρεί σταθερό προβάδισμα μεταξύ 3% και 4,5%, το οποίο ως τελική ψήφος μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε διαφορά της τάξης του 5%».

aftodioikisi.gr

Συντάξεις: Οι 24 κατηγορίες ασφαλισμένων που “κερδίζουν” την έξοδο έως 60 ετών

Ευκαιρίες εξόδου στη σύνταξη σε ηλικίες 50 ως 60 ετών με πολλές ευνοϊκές διατάξεις που θα διατηρούνται σε ισχύ, όσο καθυστερεί η ψήφιση και εφαρμογή των αλλαγών στο ασφαλιστικό, μπορούν να αξιοποιήσουν και μέσα στο 2015 δεκάδες χιλιάδες ασφαλισμένοι από Ταμεία μισθωτών και ελεύθερων επαγγελματιών.

Δείτε τις 24 κατηγορίες ασφαλισμένων που μπορούν να ενημερωθούν για το πώς και πότε κλειδώνουν σύνταξη σε ηλικία μέχρι 60 ετών από το ΙΚΑ, το Δημόσιο, τα ειδικά ταμεία ΔΕΚΟ-τραπεζών και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ καθώς και από τον ΟΑΕΕ και το ΕΤΑΑ:

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

aftodioikisi.gr

ΕΛΠΙΔΑ Ή ΦΟΒΟΣ , ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Των Ηλία Γιαννίρη και Μιχάλη Μπάκα*

Οι εκλογές της 25/1/2015 είναι ίσως οι κρισιμότερες εκλογές μεταπολεμικά.

Το βασικό ερώτημα αυτών των εκλογών είναι:

Υπάρχει η ελπίδα να γυρίσει σελίδα η χώρα με αυτές τις εκλογές ή απλά με το ΣΥΡΙΖΑ φοβόμαστε ότι θα έχουμε μια από τα ίδια, όπως με τον Α. Παπανδρέου το 1981; Αυτός ο δυισμός δεν υπάρχει μόνο μέσα στον καθένα μας αλλά κυριαρχεί και στην κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Πρόκειται για μια εκλογική αντιπαράθεση μεταξύ ελπίδας και φόβου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί την ελπίδα. Προτείνει άμεσα μέτρα (το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης) και ζητά από την Ευρώπη να αναγνωρίσει κατ’ αρχήν την ανθρωπιστική κρίση που έχει η χώρα αλλά και να εξετάσει διαφορετικά το ζήτημα του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και αρκετών άλλων χωρών. Η ανοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στη Ελλάδα όπως και του Podemos στην Ισπανία έχει δημιουργήσει ρήγματα στην ενιαία σκέψη που κυριαρχούσε στην Ευρώπη, κάνοντας όλους να υπολογίζουν πλέον τη δυσαρέσκεια και τις πολιτικές ανακατατάξεις στις χώρες του νότου.

Η άλλη πλευρά χρησιμοποιεί επιχειρήματα που στηρίζονται στο φόβο και την τρομοκράτηση των ψηφοφόρων. Δεν λέει τι θα κάνει και κρύβει ότι θα χειροτερέψει η φορολογία, ότι θα κοπούν οι συντάξεις και το ΕΚΑΣ, ότι θα κοπεί ο μειωμένος φόρος των νησιών, ότι θα γίνουν μαζικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και πολλά άλλα που έχει αποφασίσει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με την τρόϊκα (οι δεσμεύσεις του περίφημου μέιλ Χαρδούβελη). Χρησιμοποιεί το bankrun, την πτώχευση, την έξοδο από το ευρώ, τους κυνηγούς, τα εικονίσματα, τον Χριστόδουλο, τους μετανάστες, την κρίση χρέους, τα αντιαριστερά αντανακλαστικά  και ότι άλλο βρει. Είναι φανερό ότι εκφράζει τους μιζαδόρους, τους λαθρέμπορους, τους τυχάρπαστους διαχειριστές του δημόσιου χρήματος, εκείνους που γίνονται πλουσιότεροι με την κρίση και εκείνους που θέλουν να πάρουν πάμφθηνα το δημόσιο πλούτο (ΔΕΗ, λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους κλπ) και τα κοινά αγαθά (νερό, ακτές, δάση κλπ). Και το κυριότερο πολιτικό κίνητρο τους είναι ότι δεν θέλουν να αναζητηθούν ευθύνες.

Σε αυτό το σκηνικό, αν δεν θέλουμε επαναληπτικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βγει αυτοδύναμος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι κοινωνικές δυνάμεις

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηριχθεί στις κοινωνικές δυνάμεις. Υπάρχουμε και εμείς, οι πολίτες, που ανησυχούμε, που παρακολουθούμε, που θέλουμε να βγούμε από την κρίση και που δεν θέλουμε να επαναληφθεί το 1981.

Εκτός από το ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές πρέπει να ξαναδούμε και τον εαυτό μας και το ρόλο μας ως πολίτες όχι μόνο στις εκλογές αλλά και μετά από αυτές. Με τον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε ήδη βρεθεί στα νησιά μας σε κοινούς αγώνες σε κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως άλλωστε και με άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Οι σημερινές επιφυλάξεις απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι και επιφυλάξεις απέναντι σε εμάς και τους γύρω μας. Τι μπορούμε να κάνουμε ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί; Και μάλιστα σε συνθήκες κοινωνικής ηττοπάθειας;

«Αλλάζουμε τον κόσμο, αλλάζουμε και εμείς» είναι η σημερινή παγκόσμια ανάγκη.

Οικονομική μεγέθυνση ή βιώσιμη ευημερία;

Τι σημαίνει να βγούμε από την κρίση και να έχουμε «ανάπτυξη»; Ο Σαμαράς ξέρουμε τι εννοεί. Να συνεχιστεί η εσωτερική υποτίμηση, να καταστραφούν ολόκληροι επαγγελματικοί τομείς (αγροτιά, ελεύθεροι επαγγελματίες, βιοτέχνες, έμποροι κλπ) και να γίνει ένα γενικό ξεπούλημα (Δημόσιο αλλά και ιδιωτικές περιουσίες και επιχειρήσεις) ώστε να έρθουν «επιχειρηματίες» να «επενδύσουν» για να βρει δουλειά ο κόσμος και όλοι να βολευτούν με μισθούς πείνας.

Εμείς τι αντιτάσσουμε; Το μεταπολεμικό δυτικό μοντέλο, που σήμερα είναι παγκόσμιο, είναι μοντέλο που οδηγεί σε κρίση γιατί είναι καταστροφικό των όρων της ίδιας της ζωής. Ωστόσο, στον τρέχοντα πολιτικό λόγο δύσκολα διαφοροποιείται η αριστερά από την πεπατημένη λογική της μεταπολεμικής ανάπτυξης.

Όπως συνεργάζονται το Ευρωπαϊκό Αριστερό Κόμμα με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα έτσι πρέπει να συνεργαζόμαστε και εμείς στην Ελλάδα (1).

Αυτό ακριβώς αναγνώρισε και ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, όταν αναγγέλθηκε η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων Πράσινων :"Η συνάντηση αριστεράς και οικολογίας είναι σημαντική υπόθεση για το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης. Το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή στο 2009, με παρούσες τις πολιτικές που αποτέλεσαν βασικές αιτίες της κρίσης, αλλά η αλλαγή παραδείγματος". Μάλιστα πρόσθεσε πως πρόκειται για στρατηγική συμμαχίακαι για μια "συνεργασία που στόχο έχει να διευρύνει τη δυναμική μεγάλης εκλογικής νίκης στην Ελλάδα" (2). 

Η αλλαγή παραδείγματος, που αναφέρει ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι παρά η αλλαγή του προτύπου της κάθε εποχής. Η αλλαγή παραδείγματος σημαίνει αλλαγή και της νοοτροπίας. Απελευθερώνονται έτσι οι δυνάμεις που θα συνθέσουν το νέο μέλλον σε κάθε εποχή όταν αλλάζει το «παράδειγμα» (paradigm). Στην εποχή μας πρέπει να αλλάξει το παράδειγμα της «ανάπτυξης» που ταυτίζεται με τη συνεχή οικονομική μεγέθυνση.

Αντί για «ανάπτυξη» το συμφέρον μας είναι η «βιώσιμη ευημερία». Εδώ χωράνε η αλλαγή του καταναλωτισμού, η επανατοπικοποίηση, οι νέες προσεγγίσεις περί απομεγέθυνσης (degrowth), η αναζήτηση ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου. Εκεί πρέπει να πηγαίνει η σκέψη μας και οι προβληματισμοί μας για το μέλλον, ανεξάρτητα αν έχουμε εκλογές ή όχι.

Ιδιαίτερα σημαντικές είναι για τα νησιά μας και οι προσθήκες μας στο κοινό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ-Οικολόγων Πράσινων που αφορούν στην προστασία των κοινών αγαθών, στην αναδιάρθρωση του αγροτικού τομέα, στην αλλαγή του τουριστικού μοντέλου, στην προστασία του ανθρωπογενούς και φυσικού περιβάλλοντος, στην απόρριψη σχεδίων μεγάλης κλίμακας για τουριστικές επιχειρήσεις, αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα, στην προώθηση βιώσιμων πολιτικών για την αλιεία.(3)

Θέλουμε η επερχόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς, το οποίο δεν καταστρέφει μόνο το περιβάλλον. Καταστρέφει και τις δυνατότητες της τοπικής οικονομίας αλλά και τις κοινωνικές σχέσεις και τους ίδιους τους ανθρώπους.

Ξέρουμε ότι δεν θα είναι εύκολο να αλλάξουν μαζί με το καθεστώς και οι νοοτροπίες που το συνοδεύουν.

Σήμερα όμως, δεν μπορούμε να απέχουμε σε μια προσπάθεια για μια άλλη πορεία της χώρας και ίσως και της Ευρώπης. Δεν θέλουμε να ποντάρουμε σε μια ενδεχόμενη μελλοντική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκομίζοντας μικροκομματικά οφέλη.

Συμπορευόμαστε προτάσσοντας το συλλογικό συμφέρον της κοινωνίας, το δημόσιο συμφέρον, τα κοινά αγαθά.

Η ελπίδα έρχεται, και η οικολογία είναι παρούσα.

(1)     Χαρακτηριστικά, είναι και τα μηνύματα των Ευρωπαίων Πράσινων και του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος για τέλος της λιτότητας, ελάφρυνση και βιωσιμότητα του χρέους, μεταρρυθμίσεις για τον πράσινο μετασχηματισμό τις ελληνικής οικονομίας, παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, μηνύματα που τονίστηκαν εκ νέου στην πρόσφατη συνάντηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ.Παπαδημούλη με τον συμπρόεδρο της Ομάδας των Πράσινων στο ευρωκοινοβούλιο Φιλίπ Λαμπέρτς, που πραγματοποιήθηκε στο Στρασβούργο μετά από αίτημα του πρώτου.

(2)     https://left.gr/news/al-tsipras-simantiki-ypothesi-i-synantisi-aristeras-oikologias

(3)     http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5691:22-&catid=155:ekloges-2015&Itemid=115

*Ο Ηλίας Γιαννίρης είναι αρχιτέκτονας- πολεοδόμος- χωροτάκτης. Διετέλεσε επίκουρος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης και  περιφερειακός σύμβουλος Β. Αιγαίου με τον Οικολογικό Άνεμο (2011-2013).

  Ο Μιχάλης Μπάκας εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και διετέλεσε περιφερειακός σύμβουλος Β. Αιγαίου με τον Οικολογικό Άνεμο (2013-2014

ΤΙΜΕΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΑΚΤΟΠΛΟΪΑΣ

Του Γιάννη Σπιλάνη

Αν και η τιμή του πετρελαίου -που με βάση τις αναλύσεις των εταιρειών και των ειδικών αποτελούσε πάνω από το 60% του λειτουργικού κόστους των πλοίων της ακτοπλοϊας- έχει μειωθεί περίπου στο 50% μέσα σε μερικούς μήνες, επικρατεί σιγή ιχθύος για τις τιμές των εισιτηρίων. Απλώς σταμάτησαν οι γκρίνιες των εταιρειών και οι δικαιολογίες του κ. Βαρβιτσιώτη. Αλλωστε στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει οι ιδιωτικές εταιρείες και κράτος να λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να ιδιωτικοποιούνται τα κέρδη (πληρώνοντας ελάχιστους φόρους με το σύστημα φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής που επικρατεί) και να κοινωνικοποιούνται τις ζημιές μετακυλώντας τις μέσω των ζημιών των τραπεζών στο κοινωνικό σύνολο, σε μη καταβολή μισθών, σε μη καταβολή λιμενικών τελών, σε μη απόδοση ΦΠΑ κλπ. Αλήθεια όταν πριν το 2009 οι εταιρείες έκαναν τεράστια κέρδη και απόσβεναν τα νέα πλοία μέσα σε 5-6 χρόνια. πιο ήταν το «δικό μας μερτικό»;

Με την ευκαιρία να ρωτήσουμε με βάση ποιά τιμή πετρελαίου υπολογίστηκε το μίσθωμα της άγονης γραμμής του Ανατολικού Αιγαίου που έχει ανατεθεί ενώ παράλληλα έχει προκηρυχθεί ο σχετικός διαγωνισμός; Υπάρχει ρήτρα για μείωση του τιμήματος όταν μειώνεται η τιμή του καυσίμου ή ισχύει το «ότι ανεβαίνει δεν κατεβαίνει;»

Η μείωση των τιμών των καυσίμων χωρίς αντίστοιχη μείωση των εισιτηρίων αεροπλάνων και πλοίων καθιστά ακόμη λιγότερο ελκυστικά τα νησιά σε σχέση με την ηπειρωτική χώρα αφού αυξάνει τη ψαλίδα των τιμών για ισοδύναμες μετακινήσεις σε στεριά και θάλασσα. «Ευτυχώς» που υπάρχουν και τα συνεχώς αυξανόμενα διόδια στους αυτοκινητοδρόμους που ισορροπούν σε ένα βαθμό τη κατάσταση. 

Προβλέπεται η ρήτρα μείωσης της επιδότησης όταν μειώνεται το λειτουργικό κόστος; Πότε άραγε θα εφαρμοστεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία για έλεγχο του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος όπου προβλέπεται να ελέγχονται τα οικονομικά τους και να λειτουργούν με ένα λογικό κέρδος;

Η πρόταση μας είναι ξεκάθαρη. Η λειτουργία των υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος, όπως η ακτοπλοϊα και η χρέωση τους πρέπει:

- να είναι διαφανής,

- να γίνεται διαρκής έλεγχος της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών και

- το σύστημα λήψης αποφάσεων να βασίζεται στις ανάγκες των χρηστών (κατοίκων και επιχειρήσεων).

Τέλος, εντύπωση προκαλεί ότι το πολιτικά κόμματα και οι φορείς των νησιών παραμένουν σιωπηλοί σ’αυτές τις εξελίξεις. Η έλλειψη ρεαλιστικών προτάσεων πολιτικής ήταν πάντα μια αδυναμία.

Εμείς έχουμε προτάσεις και τις βάζουμε στον διάλογο.

Γιάννης Σπιλάνης

Υποψήφιος Βουλευτής Λέσβου με τον συνδυασμό «ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ»

Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Περιφερειακός Σύμβουλος Β.Αιγαίου με τον συνδυασμό ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΖΩΗΣ με το ΑΙΓΑΙΟ

Τ. Γενικός Γραμματέας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής

www.ioannispilanis.blogspot.gr